U bent hier

ITU Long Distance Tiathlon

ITU Worldchampionchips Long Distance Triathlon 04/05/2019.

Na de Ironman in Hawaii,half okt 2018,3 weken relatieve rust genomen, om dan 6 maanden de tijd te hebben deze, voor mij belangrijkste wedstrijd van het jaar, voor te bereiden.Daar ik sinds augustus vorig jaar in Spanje woon,beloofde dat dus ideale winter voorbereiding.

Maandag voor de wedstrijd (die zaterdag was) toegekomen in Pontevedra, zodat ik alle tijd had om de verschillende parcours te verkennen.

Al snel bleek dat dit dus een veel zwaardere wedstrijd zou worden als aanvankelijk gedacht,zwemmen en fietsen vooral (lopen is altijd zwaar)

woensdag morgen tijdens footing sla ik mijn voet om, oei serieuze zwelling, en kan er bijna niet op staan,altijd dezelfde plaats,probleempje van veel vroeger, geen paniek, ik weet dat dit snel kan beteren met de nodige verzorging(ijs) en wat ibuprofen.(en die zouden een vervolg krijgen dit verhaal)

wedstrijd:

Het zwemmen werd ingekort van 3000 tot 1500m wegens te koud, 13,9° en 8°buitentemperatuur tijdens de meting om 07h.Jammer voor mij want weet dat ik de betere zwemmer ben, start werd ook 30 min uitgesteld, om de buitentemperatuur wat te laten oplopen, het zou uiteindelijk 25° worden in de loop van de dag.

Heel veel stroming in de rivier, en  heen 750m viel dan ook niet echt mee, hard werken en niet vooruit komen, weg terug was dan weer makkellijk, denk 50 a 55s per...100m!!.

Fietsparcours was wondermooi maar ook heel zwaar, eigenlijk 2,5km vlak draaien en keren langs de universiteit,met veel verkeersremmers,daarna vooral bergop tot km 24(met enkele kleine afdalingen)en daarna 10km bergaf,maar niet technisch x3 dus 108 km in totaal 1900m hoogteverschil in totaal.Ging vlot wist precies de beste plaatsen voor eten, drinken doe je sowieso elke 5 minuten,en besloot de 3e ronde iets kalmer te doen, want er waren nog 30km te lopen.Opvallend, kreeg 2x aanmoedigingen van profs die mij met de fiets voorbij reden(die ik kende uiteraard) in welke sport zie je dat elders??

Na het fietsen hoefden we de fiets niet zelf weg te zetten,helpers namen de fiets aan en zette deze op hun plaats, maar zo wist ik dus niet of ik nog 1e was.De transitie zakken van mijn 2 voornaamste tegenstanders hingen vlak bij de mijne, dus kneep ik even in hun zak om te voelen of de helm er al inzat, niet dus,nog steeds n0 1 .

Lopen was 4 ronde van 7,5km, 4km in een park, 3,5km door de oude stad, met draaien en keren,en 1 heuvel op, en dus ook af.Had plan om te starten met 5m10s/km en dat ging best goed de eerste ronde, maar toen kreeg ik plots krampen in de maag met opkomende diarhee (tja ibuprofen effect,had nog net een immodium genomen om dit te vermijden,vergeefs).Net toen ik in de 2e ronde na zo'n 8,5km even wilde stoppen tusen de bosjes,haalde mijn grootste concurrent me in (Wien),verdorie weg WK als ik die moet laten gaan,ik wist dat hij een goede loper is, dus besloot ik risico te nemen en met hem mee te lopen,het ongemak van de diarhee er maar bij te nemen(is overigens niet gestopt tot einde wedstrijd),gedurende de hele wedstrijd liepen we vlak bij elkaar, 10 a 20 sec verschil of minder,eens ik voor (op asfalt) en hij in het park (off road).Laatste ronde,ik liep voor,ook nu in het park,en had plan klaar om hem definitief te lossen(ook al zat ik stik dood, maar hij dus ook)tijdens de laatste 4km in de oude binnenstad,waar het draaide en keerde,was ik vlug uit zicht, en wilde alles geven stukje bergop en zo wat meer afstand te nemen,eens 1km voor de finish was er de laatste rechte lange lijn (700m) ongeveer, en zag hem daar ver achter mij, zeker 30sec schatte ik,toen wist ik dat het WK binnen was.

Wij waren er met ons 2 van overtuigd dat we vlak bij elkaar liepen,(als nr 1 en 2) bleek dus achteraf dat ie ....1 ronde achter lag,en had hij bij de eindafrekening maar liefst 49min aan zijn broek, de echte nr 2 liep op 35 minuten binnen, en dit waren dus echt geen patatten he, allebei recentelijk Ironman winnaars, en zelfs op podium in Hawaii,bijna ongeloofelijk dat ik zoveel op die mannen voor had.

De finish was voor mij een echte bevrijding,zelden zo hard afgezien in een wedstrijd (en het was dus niet nodig haha),ben 1 meter na de finish gaan liggen, achteraf vertelde ze mij in de medical tent dat ik even buiten bewustzijn was geweest,kan ik mij niets van herrineren,maar na een dubbel infuus was ik snel weer bij de positieven.

De ceremonie enkele uren later in de binnenstad was echt groots met enorm veel volk, een WK waardig,trots dit te hebben kunnen realiseren voor WCTT.

Ik draag deze mooie overwinning op aan mijn onlangs overleden moeder (1/2 dec)goh wat zou ze trots op mij zijn geweest.