U bent hier

26 februari 2017 Gages (EDH): 1e overwinning

Hoewel alles uitgepraat werd met de verantwoordelijken en ik me sportief neerleg bij hun beslissing, zaten de gebeurtenissen van vorige week toch nog wat in mijn maag. Even terugdraaien: 1e wedstrijd in Pommeroeul. 7 leiders en een sprint op 't scherp van de snee tussen Penserini en mezelf. Laatste bocht op 100m van de streep naar links, waardoor je automatisch rechts begint. Maar de weg draait helemaal naar links tot op de streep waardoor je, om de kortste weg te nemen, van rechts naar links gaat. Ik reed op kop, dus koos mijn lijn. Penserini raakte hierdoor ingesloten en trok me aan de broek. Beslissing van de jury: Ik was in de fout gegaan want van mijn lijn geweken. Penserini wint. Maar omdat deze na de streep volledig door het lint ging, over de afsluiting kroop en ondanks twee mensen hem tegenhielden, me een ferme push gaf, werd ook hij gedeclasseerd. Ok, zaak gesloten, maar ik aasde wel nog op een sportieve revanche. En die kwam er onverwacht vandaag al.

Zeer zware wedstrijd daar in Gages. Per ronde een 5-tal lastige "knikjes" en een lang stuk vals plat met de wind op kop. De eerste ronde werd er afwachtend gereden, maar in de tweede ronde barstte het geweld los. Onder impuls van maatje Benny Vanholsbeke, terug na zijn dubbele sleutelbeenbreuk vorig jaar, reden 3 renners weg. Benny zelf, Beirnaert en ... Penserini. Dat was een gevaarlijke ontwikkeling, zeker omdat ik me op dat moment niet echt super voelde. Toch slaagde ik erin om nog alleen naar de drie te rijden, wat even later ook Chris Somers nog lukte. Ik was al tevreden. Niet echt goed zijn, maar toch mee. Deze ontsnapping zou wel de juiste zijn. Niet dus. Halfweg de vierde ronde (van de 7) sloten nog 8 renners aan. Om hen niet op hun positieve te laten komen, besloot ik terug aan te vallen. En verrassend genoeg kwam er geen reactie. In een mum van tijd nam ik 100m voorsprong. Doorgaan dan maar, we zien wel wie er bijkomt. En, raar maar waar, plots kreeg ik een super gevoel in de benen. Nog 27 km, maar ik voelde dat het erin zat.

In de verte zag ik een groepje van de, voor ons gestarte, jongere C-reeks rijden. Leek me een goed mikpunt, maar was toch nog een hele afstand. Eerst kwam ik bij één renner bij, die ik herkende als West-Vlaming Rik Coppens. Ik spoorde hem aan mijn wiel nemen. Je moet het natuurlijk vooral zelf doen, maar als zo iemand enkele keren overneemt, kan je twee tellen op adem komen om dan terug vol verder te gaan. We reden uiteindelijk toch naar de groep C's. En geloof het of niet, maar toen was ik zeker dat het niet meer fout kon gaan. Ik nam even de tijd om op een goed zichtbaar stuk eens even om te kijken, en zag niemand komen. Dat moest al zeker meer dan één minuut zijn.

De laatste ronde lieten de C's me nog wegrijden en vanaf dat moment kwamen de emoties boven. Dit ging een zéér mooie zege worden. Een zege met veel Grinta behaald. Mijn sportieve revanche was binnen ! Armen de hoogte in en zo blij als iemand die zijn allereerste wedstrijd wint.

En nog een mooie vaststelling. Nog nooit had ik vóór april een overwinning behaald. En nu is het verdorie nog maar februari ! 3 weken goed kunnen trainen in Spanje, het werpt zijn vruchten al af :-)

Uitslag: 25 deelnemers:

1. Frank Suys; 2. Benny Vanholsbeke; 3. Eddy Beirnaert; 4. Hedwig Catteeuw; 5. Chris Somers; 6. Fabien Penserini; 7. Marc Persyn; 8. Joost Pieters; 9. Salvatore Biancucci; 10. Mariano Biancucci.

Renners op deze foto 
Renners op deze foto